5/11/2007 - UNUTULMA CEZASI
Unutulmak... Yığın yığın tozlar,
Küller altında ıztıraplı, umarsız
Beklemek, beklemek; soğuk, sessiz
Bir derinlikte aynı bir ölü,
Aynı bir taşıl, bir maden,
Bir kırık taş; hayır, bu şeylerden
Daha anlamsız, adeta bir sis,
Bir duman, bir hiçlik; ama duygulu
Bir hiçlik; bir hiçlik, ama yaşayan,
Çırpınan, uğraşan, koşan, arayan
Bir hiçlik, yoksun bir hayat,
Unutulmak... o uğursuz gerçek
Süregelen bir umut kırıklığının
Kahredici darbesiyle in, in, in!
Sonra hep böyle, hep düşüş ve ölüş;
Sürekli, sonsuza dek bilinmeyen.
Unutulmak... o bir taşlaşmadır,
Ki birlikte, çevremizde yürür!
Tevfik FİKRET
| 